Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Ρεφλεξολογία και Έρευνα.

Αφορμή γι αυτό το post στάθηκε μια ερώτηση που μου έγινε, σε παρουσίαση έρευνας σχετικής με τον τρόπο δράσης της Ρεφλεξολογίας, σε σπουδαστές Ρεφλεξολογίας. Ευχαριστώ την Ειρήνη για το ερώτημά της. 

Έρευνα! Μια λέξη που νομίζω ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Μια λέξη και μια διαδικασία που προκαλεί σκέψεις, δραστηριότητες, προβληματισμούς, συζητήσεις, από αρχαιοτάτων ετών.

Στο πέρασμα των αιώνων, η έρευνα, απέκτησε πολλές ετικέτες. Πέρασε από πολλά στάδια.

Από αιτία για να ρίξουν κάποιον στην πυρά και το κυνήγι των μαγισσών, ως την ακριβώς αντίθετη θέση. Να είναι η κυρίαρχη και ενίοτε η μόνη αιτία για να γίνει αποδεκτό οτιδήποτε.

Η ανάπτυξη του ορθολογισμού, έβαλε την επιστημονική έρευνα σε πρώτη θέση. Κάθε γνωστικό πεδίο που θέλει να σέβεται τον εαυτό του πρέπει να αναπτύξει και το ερευνητικό του πεδίο.


Πέρα όμως από το “φαίνεσθαι” υπάρχει και το “είναι”. Οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες ανακαλύψεις έγιναν από ανθρώπους που αφοσιώθηκαν στο αντικείμενό τους, χωρίς να υπολογίζουν στα φώτα και την αίγλη της δημοσιότητας και της “εγκυρότητας”. ¨Ήταν έρευνες που ξεκινούσαν από εκείνη την εσωτερική φλόγα που όταν ανάψει, δε μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να αφεθείς και ενίοτε να καείς απ αυτήν.

Τι είναι όμως έρευνα; Τι είναι επιστημονική έρευνα; Τι μπορεί να καθορίσει κάθε φορά την εγκυρότητά της; Γιατί γίνεται;

Χιλιάδες τόμοι έχουν γραφτεί, χιλιάδες ώρες διδασκαλίας σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και εκατομμύρια ώρες από χιλιάδες ανθρώπους σε εργαστήρια. Ορισμοί, μέθοδοι, κριτήρια. Ταξινομημένα και με διαφορετικούς βαθμούς εγκυρότητας, αξιοπιστίας και αποδοχής.

Μετά από αυτή τη μικρή εισαγωγή έρχομαι στο ερώτημα της Ειρήνης. “Πρέπει όλα να αποδεικνύονται;”

Ναι! Άλλωστε, όλοι μας, ακόμα κι αν δεν το κάνουμε πάντα συνειδητά, ψάχνουμε για απαντήσεις και αποδείξεις.
Στα απλά και στα καθημερινά πράγματα, ακόμα και στα συναισθήματά μας, ψάχνουμε ένα γιατί. Ακόμα κι αν δεν το βρίσκουμε, ακόμα κι αν αποδεχόμαστε ότι δεν υπάρχει πάντα ένα “διότι” σε κάθε “γιατί”, ο άνθρωπος θέλει να μαθαίνει. Έχει ανάγκη να μαθαίνει.
Είναι άλλο πράγμα το αν θέλω να μάθω το “διότι” ή αν στη συγκεκριμένη συγκυρία, δε μπορώ να το βρω και άλλο πράγμα το αν υπάρχει ή πρέπει να υπάρχει το “γιατί”.

Πιστεύω πως το “γιατί” είναι συνυφασμένο με την ανθρώπινη λειτουργία της νόησης. Το πως αυτή τη λειτουργία την μετατρέπουμε σε εργαλείο οριοθέτησης και καμία φορά περιορισμού της σκέψης, η σε εργαλείο ανάπτυξης και ανοίγματος, έχει να κάνει με το πώς εκπαιδεύουμε το βασικό “εργαλείο” της νόησης, δηλαδή το μυαλό μας.

Το θέμα “Ρεφλεξολογία και έρευνα”, είναι κάτι που με απασχολεί και με ενδιαφέρει από την αρχή της ενασχόλησης μου με τη Ρεφλεξολογία. Από τις πρώτες ώρες της σπουδής μου, σε κάθε νέα πληροφορία, έψαχνα και αναρωτιόμουν το πώς και το γιατί.

Όταν άρχισα να ασκώ τη Ρεφλεξολογία, σε κάθε περίπτωση, σημείωνα τις αντιδράσεις και την εξέλιξη της πορείας των συμπτωμάτων.
Στην αρχή της πορείας μου, ήταν αναγκαίο να αποδείξω στον εαυτό μου αρχικά, ότι αυτή η μέθοδος ήταν αποτελεσματική σε όσα πρεσβεύει ότι είναι.
Ήταν απολύτως αναγκαίο – για λόγους προσωπικής ηθικής – να ξέρω και να βεβαιωθώ, μέσα από την προσωπική μου εμπειρία και όχι μόνο επειδή το διάβασα ή το άκουσα ή το διδάχθηκα, ότι πράγματι, η ρεφλεξολογία, μπορούσε να λειτουργήσει στα πεδία και με τον τρόπο που λέει ότι μπορεί.

Το επόμενο ερώτημά μου ήταν “Πως δουλεύει η Ρεφλεξολογία;” Για να πάρω τις απαντήσεις σ αυτό, αποδείχθηκαν πολύτιμες οι έρευνες που έκαναν άλλοι για μένα. Οι έρευνες για τις οποίες, κάποιοι άλλοι διέθεσαν χρόνο, αφοσίωση και χρήματα, ώστε να μπορώ να πάρω τις απαντήσεις που είχα ανάγκη.

Έτσι, καταλήγω στο ερώτημα “Χρειάζεται η έρευνα σχετικά με τη Ρεφλεξολογία και γιατί;”

Αυτό όμως θα είναι το θέμα ενός επόμενου post.

4 σχόλια:

  1. Το ερώτημα στο οποίο καταλήγει η προσέγγιση σου, ως προϊόν προσωπικής αναζήτησης και προβληματισμού, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί εξηγεί την ερευνητική διάσταση των πραγμάτων με λέξεις απλές, κατανοητές και σύντομες.
    Σε αντίθεση με τον εκτενή ακαδημαϊκό λόγο έχει το προσόν να μπαίνει στην ουσία χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει και να αποδείξει κάθε σκέψη, κάθε ισχυρισμό στο μέτρο της κριτικής που λογίζεται εχθρός και όχι σύμβουλος. Χριστίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χριστίνα, χαίρομαι που η προσωπική μου αναζήτηση για την έρευνα, μπόρεσε να γίνει τόσο καλά αντιληπτή μέσα απ αυτό το κείμενο. Σ ευχαριστώ για την επίσκεψη και ελπίζω να σε βλέπουμε συχνά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέρα από τα "ιερατικά" δόγματα και κατευθύνσεις, η έρευνα έχει τις δικές της αξίες και οφέλη ...

    Για κάποιους η έρευνα γίνεται αυτοσκοπός, για κάποιους εργαλείο ...

    Για κάποιους θα μπορούσε η αξία των αποτελεσμάτων μιας έρευνας να είναι σημαντικότερη από το ίδιο το "ταξίδι" της έρευνας ...

    Άραγε μια ρεφλεξολογική έρευνα σε τι θα μας βοηθούσε : να επιβεβαιώσουμε, να γνωρίσουμε, να θυμηθούμε ;

    Σκέψεις ατάκτως ερριμμένες για να ξετυλίξουν ένα κουβάρι σκέψεων προς την ζητούμενη κατεύθυνση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η έρευνα είναι η απαραίτητη "διαδρομή" για να ησυχάσει το μυαλό και η λογική των ανθρώπων που, γενικά, τείνουν να είναι δύσπιστοι.
    Όμως η έρευνα με τη μορφή που έχει πάρει στις ημέρες μας συχνά αποτελεί και ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό όπλο αποπροσανατολισμού του, απαίδευτου με το συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο της ίδιας της έρευνας, κοινού.
    Η γνώμη μου, αν και οφείλω να ομολογήσω οτι κι εγώ συνήθως χρειάζομαι ερυενητικά αποτελέσματα για να ενισχύσω την άποψη μου ή και να τη διαμορφώσω εξ ολοκλήρου, είναι οτι αν θέλουμε να δούμε την αποτελεσματικότητα της ρεφλεξολογίας μέσω μιας ερευνητικής διαδικασίας θα πρέπει να συμπεριλάβουμε κανόνες για τις ελεγχόμενες ομάδες που θα εξετάζουν την μη αποτελεσματικότητα ή τις παρενέργειες των μεθόδων έναντι των οποίων εξετάζουμε την αποτελεσματικότητα της ρεφλεξολογίας, ως βαρύνουσα παράμετρο στον τελικό απολογισμό μας και φυσικά η διάρκεια μιας τέτοιας ή τέτοιων ερευνών δεν μπορεί παρά να είναι μακροχρόνιες και όχι ολιγοήμερες ή ολιγόμηνες!!
    Φιλικά
    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή